Eric Hoffer: Malsamoj inter versioj

102 bitokojn aldonis ,  antaŭ 1 jaro
sen resumo de redaktoj
e
{{Citaĵo
|teksto = La [[Malkontento|malkontentuloj]] renkonteblas je ĉiuj ŝtupoj de la [[vivo]], tamen plej multe da ili estas en jenaj kategorioj:
a) [[malriĉulo]]j;</br>
b) [[Fiasko|malsukcesintoj]] (ne trovintaj por si lokon en la vivo);</br>
c) [[Ekzilo|ekzilitoj]];</br>
d) [[minoritato]]j;</br>
e) [[adoleskulo]]j;</br>
f) [[ambiciulo]]j (starantaj antaŭ nesupereblaj [[obstaklo]]j aŭ antaŭ nelimigitaj [[ebleco]]j);</br>
g) [[Obsedo|obseditaj]] je malvirtoj aŭ obsedaj [[ideo]]j;</br>
h) [[impotento]]j (fizikaj aŭ [[Menso|mensaj]]);</br>
i) [[egoisto]]j;</br>
j) [[Enuo|enuantoj]];</br>
k) [[Peko|pekuloj]].
|aŭtoro = [[Eric Hoffer]]
 
{{Citaĵo
|teksto = En pli aŭ malpli [[Libereco|libera]] [[socio]] la [[gvidanto]] povas deteni la [[potenco]]n super la [[popolo]] nur se li blinde [[Kredo|kredas]] je la saĝeco kaj bonkoreco de la popolo… Li devas scii, kiel diris iu, kien iras la popolo por gvidi lin… Tute aliel statas la aferoj tie, kiel la gvidanto povas apliki [[kruelo]]n kaj [[perforto]]n. tieTie, kie la gvidanto povas postuli blindan [[obeo]]n kiel ekzemple en la [[Amaso|amasa]] [[movado]] — li povas agadi laŭ senerara teorio, ke ĉiuj homoj estas [[malkuraĝulo]]j kaj traktante ilin laŭe li ricevos necesan por li rezulton.
|aŭtoro = [[Eric Hoffer]]
|verko = La vera kredanto [1951]
 
{{Citaĵo
|teksto = [pri la fina fazo de la [[Amaso|amasa]] [[movado]]] La “[[homoj de la vorto]]” kaj [[fanatikulo]]j — partoprenantoj de la [[movado]] de la frua periodo — estas kanonizataj. Kaj kvankam ŝtalaj [[mano]]j de devigado senteblas ĉie kaj en ĉio: oni akcentas [[obeemo]]n je [[disciplino]], piaj frazoj kaj arda [[propagando]] donas al la devigado ŝajnecon de konvinkado, kaj al kutimo — ŝajnecon de volonteco.</br>
La nova ordo estas prezentata kiel granda fino de la [[espero]]j kaj lukto de la frua periodo de la [[movado]]. Por doni al la nova ordo fortikecon kaj longdaŭrecon la “homo de la ago” vaste uzas pruntitajn metodojn. Li pruntas de ĉie ajn: de la proksima kaj malproksima, de la [[amiko]]j kaj [[malamiko]]j. Li eĉ sin turnas al [[pasinteco]] kaj la ordo, faligita de lia movado, kaj vaste uzas multajn malnovajn metodojn por konservado de la reĝimo, tiel nevole starigante ligon kun pasinteco. Manieroj de absoluta [[diktaturo]] estas tre karakteraj por tiu ĉi etapo de la movado kaj estas ne tiom metodo, kiom sopiro de la [[potenco]]. [[Bizancismo]] en la movado kutime renkontiĝas dufoje: ĉe leviĝo kaj en la periodo de la degenero. Ĝi estas esprimo de la [[deziro]] atingi stabilajn formojn kaj povas esti aplikata por formi ion senforman aŭ por deteni kune tion, kio disfalas je partoj.
|aŭtoro = [[Eric Hoffer]]
8 285

redaktoj