Propagando: Malsamoj inter versioj

75 bitokojn aldonis ,  antaŭ 1 jaro
sen resumo de redaktoj
{{Citaĵo
|teksto = Propagando penetras en jam malfermitajn [[cerbo]]jn kaj ne metas en ilin novajn [[penso]]jn, sed nur formas tiujn, kiuj jam ekzistis. Lerta propagandisto boligas pensojn kaj pasiojn, kiuj jam fermentis en la cerboj de la aŭskultantoj. Li nur reagas al iliaj kaŝitaj [[sento]]j. Propravole kredigi la [[homo]]jn eblas nur pri tio, kion la homoj jam “[[Scio|scias]]”. Pura propagando havas [[sukceso]]n plejparte ĉe la [[malkontentulo]]j.
|aŭtoro = [[Eric Hoffer]]
|verko = La vera kredanto [1951]
|origina teksto =
{{Citaĵo
|teksto = Propagando per si mem, iel ajn lerta ĝi estu, ne povas deteni [[homo]]jn en iu ajn kredo, se ili ĉesis kredi. Do la [[Amaso|amasa]] [[movado]] starigas tian ordon, ĉe kiu se homoj ĉesas kredi, oni igas ilin kredi [[Perforto|perforte]].
|aŭtoro = [[Eric Hoffer]]
|verko = La vera kredanto [1951]
|origina teksto =
{{Citaĵo
|teksto = Kontraŭ ĉiuj atendoj, propagando iĝas pli arda kaj insista, kiam ĝi estas akompanata de [[perforto]], sed ne tiam kiam ĝi esperas nur pri si mem.
|aŭtoro = [[Eric Hoffer]]
|verko = La vera kredanto [1951]
|origina teksto =
{{Citaĵo
|teksto = Do propagando servas pli por propra sinpravigo ol por konvinkado; kaj ju pli da kialoj vi havas por senti vin [[Kulpo|kulpa]], des pli arda estas via propagando.
|aŭtoro = [[Eric Hoffer]]
|verko = La vera kredanto [1951]
|origina teksto =
{{Citaĵo
|teksto = La “[[homoj de la vorto]]” kaj [[fanatikulo]]j — partoprenantoj de la [[movado]] de la frua periodo — estas kanonizataj. Kaj kvankam ŝtalaj [[mano]]j de devigado senteblas ĉie kaj en ĉio: oni akcentas [[obeemo]]n je [[disciplino]], piaj frazoj kaj arda propagando donas al la devigado ŝajnecon de konvinkado, kaj al kutimo — ŝajnecon de volonteco.
|aŭtoro = [[Eric Hoffer]]
|verko = La vera kredanto [1951]
|origina teksto =
8 285

redaktoj