Ekspansiismo

politika ideologio
(Alidirektita el Ekspansio)
Ekspansiismo
Ekspansiismo
Aliaj projektoj
Wikipedia-logo-v2.svg Ekspansiismo en Vikipedio

Ekspansiismo estas politiko celanta eksteran ekspansion de la ŝtato.

Henry KissingerRedakti

 
« Analizistoj ofte klarigas la rusian ekspansiismon kiel rezulton de sento de sia sendefendeco. Sed rusaj verkistoj oble pli ofte pravigis eksteran direktiĝon de Rusio per mesia destino»
— Henry KissingerDiplomatio [1994]
 
« [pri izolismo kaj moraleco de la ekstera politiko de Usono] Ĉirkaŭ 1820 Usono trovis inter tiuj du aliroj kompromison, kiu donis al ĝi eblecon uzi ambaŭ ĝis la fino de la Dua mondmilito. Ĝi plu kondamnis tion, kio okazis trans la oceanoj kiel kondamnindan rezulton de la politiko de povekvilibro, traktante sian propran ekspansion laŭ la teritorio de Nordameriko kiel “Manifeston de la sorto”, do kiel destinon»
— Henry KissingerDiplomatio [1994]
 
« La deklarita en 1823 doktrino de Monroe transformis la oceanon, dividantan Usonon kaj Eŭropon, je malfacile supereblan obstaklon… ĝi deklaris ke Eŭropo ne devas enmiksiĝi je la usonaj aferoj. Kaj imago de James Monroe pri la usonaj aferoj – kaj temis pri la tuta okcidenta hemisfero – havis vere ekspansiisman karakteron. »
— Henry KissingerDiplomatio [1994]
 
« Strebo de Usono al ekspansiismo kaj ĝia kredo je tio, ke ĝi estas pli sankta kaj principa ol iu ajn alia lando de Eŭropo, neniam alfrontis iun kontraŭdiron. Ĉar Usono ne traktis sian ekspansion kiel aferon de la ekstera politiko, do ĝi povis apliki forton por efektivigo de sia dominado – super la indianoj, Meksiko, en Teksaso – kaj fari tion sen ajnaj konsciencriproĉoj. Unuvorte la ekstera politiko de Usono konsistis en ne havi la eksteran politikon. Ĝis 1885 Usono superis Brition, konsideritan tiutempe la plej granda industria potenco de la mondo, laŭ suma grandeco de la prilabora industrio. Ĝis la fino de la jarcento ĝi estis konsumanta pli da energio ol Germanio, Francio, Aŭstrio-Hungario, Rusio, Japanio kaj Italio kune. »
— Henry KissingerDiplomatio [1994]
 
« [pri la fino de la 19-a jarcento] Tamen la usona senato plu konservadis kiel celon internajn prioritatojn kaj fiaskigis ĉiujn ekspansiismajn projektojn. Ĝi tenis etan armeon (25 mil homoj) kaj malfortan floton. Ĝis 1890 la usona armeo okupis la 14-an lokon en la mondo post Bulgario kaj la usona mararmeo estis malpli granda ol la itala, kvankam laŭ industria povo Usono estis 13-oble pli granda ol Italio. Usono ne partoprenis en la internaciaj konferencoj kaj oni traktis ĝin kiel duarangan potencon. »
— Henry KissingerDiplomatio [1994]
 
« Post foriro el Germanio, sola direkto de ekspansio de la nova Aŭstro-Hungara imperio restis Balkanio… Tia politiko jam per si mem minacis konflikton kun Rusio. Racio devintus averti aŭstriajn gvidantojn pri danĝero de provokado de naciismo en Balkanio aŭ pri tiu de transformiĝo de Rusio je konstanta malamiko. Sed en Vieno racio estis ne tre disvastiĝinta kaj eĉ malpli da ĝi haveblis en Budapeŝto. Dominis jingoisma naciismo de grandŝtatega, ekspansia karaktero»
— Henry KissingerDiplomatio [1994]
 
« [pri Rusio] …ĉirkaŭ 1864 sekureco kaj senhalta ekspansio iĝis sinonimoj. »
— Henry KissingerDiplomatio [1994]
 
« Same kiel usonanoj, rusoj konsideris sian socion escepta. Renkontante nur nomadajnfeŭdajn sociojn, ekspansio de Rusio direkte al Meza Azio havis plurajn trajtojn de la usona ekspansio okcidenten, kaj se rememori citaĵon de Aleksandr Gorĉakov, do rusa pravigado de la ekspansio estis analoga al usonaj fundamentadoj de sia propra “manifesto de destino”. »
— Henry KissingerDiplomatio [1994]
 
« [pri la 19-a jarcento] El ĉiuj eŭropaj potencoj nur Britio estis zorgita pri la situacio en Meza Azio. Dum la rusa ekspansio antaŭeniĝis ĉiam pli suden direkte al Barato, protestoj de Londono estis rifuzataj de kanceliero princo Aleksandr Gorĉakov, kiu ofte eĉ ne imagis kion faras rusiaj trupoj. »
— Henry KissingerDiplomatio [1994]
 
« Ironio konsistis en tio, ke je certa etapo ekspansiismo ne plu kreskigis povon de Rusio, sed kaŭzis ĝian falon. En 1849 Rusio estis konsiderata de ĉiuj kiel plej pova lando de Eŭropo. Post 70 jaroj dinastio falis kaj ĝi provizore forlasis rondon de la potencoj. Inter 1848 kaj 1914 Rusio estis engaĝita je pli ol ses militoj (krom tiuj koloniaj), oble pli ol iu ajn potenco. En ĉiu ĉi konfliktoj, krom la interveno al Hungario en 1849, financo-politikaj perdoj de Rusio oble superis atendatajn profitojn… ĝi pasie sopiris ĉiam pli da teroj, kiujn ĝi ne bezonis kaj kiujn ĝi ne povis uzi… Ekonomia kaj socio-politika evoluo donus oble pli da utilo por statuso de potenco en la industria epoko ol transformo de Bulgario je satelito aŭ starigo de protektorato en Koreio»
— Henry KissingerDiplomatio [1994]
 
« Sed povekvilibro, same kiel konsiderado de plej altaj interesoj de la ŝtato, estas produkto de la du lastaj jarcentoj, origine enkondukita de reĝo Vilhelmo la 3-a, kiu penis bridi la ekspansiismajn aspirojn de Francio»
— Henry KissingerDiplomatio [1994]

Vidu ankaŭRedakti